تراژدی دنیای من از پوچی هیچ نشات می گیرد
من بوم زندگی ام را با رنگ های سیاه وسفید رنگ کرده ام
رنگ های خاموش و ساکت اینگونه مرا به تصویر میکشند:
سکوتی سرشار از فریادهای دختری رها شده در باد!
مثل جیغ بنفشی در خلا!
مثل هاشورزدن حرف های ناگفته ام
و چقدر سخت می توانم دست هایم را به ماه برسانم
ماه می دود و من هم!
من از آورگی چشمانم در این تاریکی می ترسم!
@sr@
صدای تنهایی من آنقدر بلندست که چشمانم را از خواب بیدار میکند
آنقدر بلند که ابرهای آسمان چشمانم را بیدار میکند
و
آسمانش را بارانی!
هیچ کس نمی داند صدای شعرم چقدر بلند ست
دستانت را به من بده وسعی کن بفهمی
دستـــــــــــــــــان شــــــــــعرم تورا می طلبند
من از همین خلا با تو بودن الهام می گیرم
آری از تــــــــــــــــــــــو!
"قلمم را پراز ابــــــــــــــر میکنم
و
برایت از بـــــــــــــــاران می نویسد"
@sr@
من نفــــــــــــــس را با رنگ تو میکشم
و صدارا باخلا نفســـــــــــهایت پر میکنم
تا بدانی چشـم هایم همیشه خیس نـــــــیایش تو اند
@sra@
سلام از بازدیدتون متشکرم.امیدوارم خوشتون بیاد و بازم ازم سر بزنید.راستی نظراتتون خوشحالم میکنه.امیدوارم این وب بتونه شما را با شعر و ادب فارسی بیشتر آشنا کنه.با کپی کردن مطالب هم مشکلی ندارم راحت باشید فقط خواهش میکنم یکبار بخونید بعد کپی کنید.