یه دنیا شعر

 روی اسمان صحنه هایی از زندگی او صف کشیده بودند. در همه ان صحنه ها دو ردیف رد پا

 روی شن ها دیده می شد که یکی از انها به او تعلق داشت و دیگری متعلق به خدا بود.

هنگامی که اخرین صحنه جلوی چشمانش امد،دید که بیشتر از یک جفت رد پا دیده نمیشود.

او متوجه شد که اتفاقا در این صحنه،سخت ترین دوره زندگی او را از سر گذرانده است.

این موضوع، او را ناراحت کرد و به خدا گفت:خدایا تو به من گفتی که در تمام طول

 این راه را با من خواهی بود،ولی حالا متوجه شدم که در سخت ترین دوره زندگیم

فقط یک جفت رد پا دیده می شود. سر در نمی اورم که چطور در لحظه ای که به تو احتیاج

داشتم تنهایم گذاشتی.خداوند جواب داد، من تو را دوست دارم

و هرگز ترکت نخواهم کرد.دوره امتحان و رنج،یعنی همان دوره ای که فقط یک جفت رد پا

را میبینی زمانی است که من تو را در آغوش گرفته بودم.