یه دنیا شعر

کاهش جان تو من دارم و من میدانم                که تو از دوری خورشید چها میبینی

من مگر طالع خود در تو توانم دیدن                  که تو ام آینه ی غبار آگینی

باغبان خار ندامت به جگر میشکند                  برو ای گل که سزاوار همان گلچینی

شهریارا گر آئین محبت باشد                         جاودان زی که به دنیای بهشت آئینی