یه دنیا شعر

آدم‌های در حال مرگ رو جمع کرده و پنج حسرت
رو که بین بیشتر آدم‌ها مشترک بوده منتشرکرده:

اولین حسرت:
کاش جرات‌اش رو داشتم اون جوری زندگی می‌کردم که می‌خواستم٬ نه اون جوری که دیگران
 ازم توقع داشتن.

حسرت دوم:
کاش این قدر سخت کار نمی‌کردم.
حسرت سوم:
کاش شجاعت‌اش رو داشتم که احساسات‌ام رو به صدای بلند بگم.
حسرت چهارم:
کاش رابطه‌هام رو با دوستام حفظ می‌کردم.
حسرت پنجم:
کاش شادتر می‌بودم.