یه دنیا شعر

بهشت گمشده

سرشارم از خستگی

اما محکومم به ادامه ی این زندگی

آخر این هم رسم بندگی است؟

ایستادن و مرگ عدالت دیدن هم زندگی است؟

نه....

من مردم و این از آیین مردگی است

شنیدی؟

میگن بهشت و جهنم ما همین دنیای چهنمی است

بهشت،همان جا که دور از ماست

و جهنم،نقطه ی ایستادن ما

شنیدی؟...

* * *

آن شب تا صبح 

من از گفتنی ها گفتم و تو فقط می شنیدی

نگاه می کردی

ولی هیچ،نمی گفتی

دم صبح

از کتابی که در دست داشتی جمله ای خواندی که همه فکرمن شد:

(مرگ از محل حکومت خود به تنهایی می تواند از بهشت جهنمی،واز جهنم بهشتی سازد)

گلناز-خرداد 1391

http://rahairgoli.blogfa.com