پرنده
فردا را،
به آمدنت پیوند زده ام.
و امروز را،
به نبودنت...
رها که باشم،
پرنده ای میشوم که فقط راه تو را میداند
و تنها،
روی شانه های تو می نشیند.
تو بوسه هایت را دانه کن،
ببین چگونه به سمت تو می آیم!
+ نوشته شده در دوشنبه ۷ اسفند ۱۳۹۱ ساعت توسط مهسا یوسفی
|
سلام از بازدیدتون متشکرم.امیدوارم خوشتون بیاد و بازم ازم سر بزنید.راستی نظراتتون خوشحالم میکنه.امیدوارم این وب بتونه شما را با شعر و ادب فارسی بیشتر آشنا کنه.با کپی کردن مطالب هم مشکلی ندارم راحت باشید فقط خواهش میکنم یکبار بخونید بعد کپی کنید.