یه دنیا شعر

 آن لحظه ای که فریاد تنهایی سر دادم

یکی با دستهايش شانه هايم را نوازش كرد

تنهااوبودکه باتمنایم گریست

. . .

بوی ناب بوسه اش در تمام زندگیم پیچید

حال او را گم كرده ام

دراین تنگنای روزگار

تا اوگم شد ازپس چشمانم چه بی اختیار

حال من و حس ناب مردگی

من وخدایی که مرانمی شناسد به بندگی

من وکسی که خودش را نمی دهد به زندگی

آري گم كردم دستانش را

كور كورانه ميدوم در زندگی

مي خورم بر ديوار غرور

بلند مي شوم با درماندگی

 گلناز-شهریور 1389                                                                              

 وب گلناز خانووم