یه دنیا شعر

به کنج کلبه ام ناخوانده سر زد 

سپیدی بر سیاهی های جانم

ز نو نقشی دگر ، رنگی دگر زد

میان چند نقش دود مانند

یکی زان دیگرانم زنده تر بود

رخش ازمستی او راز می گفت

دو چشمش از شرر سوزنده تر بود

نگاهش همره صد شکوه می ریخت 
 

شرار کینه بر پیراهن او
 

ز خشمی آتشین پیچیده می شد 
 

به چنگش گوشه یی از دامن او

خروشی زد که دیدی ؟ شعله بودی

به بر بگذشتمت ، در من گرفتی

به سختی خرمنی را گرد کردم

به آسانی در این خرمن گرفتی

تو را دانسته بودم فتنه سازی 
 

ولی از فتنه ات پروا نکردم

کجا تاج گلت بر سر نهادم 
 

اگر خود را چنین رسوا نکردم ؟

بر این گفتار ، چندان تلخی افزود 
 

که نازک خاطرم رنجید و آزرد

دلم پر خون شد و چشمم پر از اشک

غرورم پست شد ، نابود شد ،‌ مرد 
 

نمی دانم ز من پاسخ چه بودش

به اشکی یا به آهی یا نگاهی

همین دانم که او این نکته دریافت

ز جان دردمند بیگناهی

مگو کز شعلهٔ دیوانهٔ تو

مرا دامان چرا باید بسوزد

که گر این شعله خاموشی نگیرد 
 

بسوزد آن چه را باید بسوزد